In april 1914 belandde de jonge kappelaan Erik Odekerke met een smak, door een val van zijn fiets, in het even schilderachtige als armoedige landbouwdorpje Geleen aan de noordpoort van Zuid-Limburg. Hij was zeer on vervaren en zeer vol goede bedoelingen. Hij lag voortdurend overhoop met zijn geweten, het geen zich zo duidelijk manifesteerde, dat hij er hoorbare twistgesprekjes mee kon voeren en er van overtuigd was , dat het zijn engelbewaarder was, die hem volijverig betuttelde. Laten we dit een onschuldige, misschien zelfs heilzame vorm van schizofrenie noemen. Erick Odekerke voelde zich verplicht, elke avond het journaal van zijn belevenissen bij te houden. De bladzijden van dit in schoolschrift opgetekende dagboek van een herdershond werd tot een acht uur durend beeldverhaal bewerkt.