In tegenstelling tot de theorie der openingen gaat het bij de theorie der eindspelen nooit om actueele vragen of nieuwe denkbeelden, maar om de definitieve oplossing van bepaalde problemen. In het eindspel ontbreekt het wisselvallige element, dat bij de openingen voortdurend nieuwe onderzoekingen noodzakelijk maakt, nieuwe perspectieven opent en zijn weerslag vindt in een onophoudelijke stroom van artikels, brochures en leerboeken. In verhouding daarmee wordt over eindspelen veel minder geschreven en daar komt nog bij, dat de eindspeltheorie in verschillend opzicht haar werk reeds gedaan heeft, zoodat er onderdelen zijn, waarin niets meer te onderzoeken valt. Toch behoeft men niet te vreezen, dat de theorie der eindspelen op zeker oogenblik uitgeput zou raken. Naarmate het gebied der eindspelen, die voor nauwkeurige berekening vatbaar zijn, grooter wordt - overigens een procédé, dat in zeer langzaam tempo verloopt -, moet de theoreticus zich op die eindspelen toeleggen, welke niet of nog niet binnen het bereik van ons combinatievermogen liggen. We spreken in dit laatste geval van ''practische'' en in het eerste geval van ''theoretische'' eindspelen. Met deze ''Theorie der Eindspelen'', het eerste uitgebreide boek over eindspelen in de Nederlandsche taal, heb ik getracht een samenvatting te geven van de theoretische eindspelen, om daarnaast de practische eindspelen meer in den vorm van een leerboek te behandelen. Met betrekking tot de theoretische eindspelen vond ik in J. Berger's ''Theorie und praxis der Endspiele'' een belangrijken steun, terwijl ik ook geput heb uit het in 1938 verschenen Russische eindspelboek van I. Rabinowitsj en uit ''Traité complet d'Echecs'' van A. Chéron (1927). Van het standpunt der lezers bekeken, wilde ik in de eerste plaats rekeing houden met de problemen en eischen, welke de practijk stelt en daarom zijn verschillende minder vaak voorkomende theoretische eindspelen slechts in beknopten vorm behandeld. Daartegenover zijn de practische eindspelen, die b.v. in Berger's boek stiefmoederlijk bedeeld werden, hier meer op den voorgrond getreden. De wijze van indeelen van de stof is over het geheel genomen nieuw en zal, naar ik hoop, bijdragen om het overzicht te verhelderen en de belangrijkste onderdeelen naar voren te brengen.
Amsterdam, Januari 1940