Al meer dan driekwart eeuw staat er aan de Van Alkemadelaan in ‘s-Gravenhage een markant flatgebouw, waarop boven de luifel van het bordes de naam Duinwyck prijkt. Vele Hagenaars kennen dit gebouw met zijn karakteristieke torentje. En ook de vele bezoekers aan het strand te Scheveningen zijn er niet zonder het op te merken aan voorbij- gereden: het ligt immers aan de toegangsweg naar die badplaats.

Het pand werd gebouwd als één van de ruim veertig woonhotels die in de jaren twintig en begin dertig in de stad werden gebouwd en die met name in Den Haag voorkomen. Zowel qua woonvorm als architectonisch is Duinwyck uniek. Het is dan ook terecht dat het pand in 1993 als voorbeeld van een gebouw in de stijl van ‘De Nieuwe Haagsche School’ op de monumentenlijst van het Rijk werd geplaatst.

De schrijvers hebben zich niet beperkt tot de historie van dit gebouw: het betreft ook de stadsuitbreidingen van
Den Haag tijdens het interbellum en de internationale ontwikkelingen van het wonen in een flatgebouw. En over de bewogen geschiedenis van de stad tussen 1930 en 2010. Crisis, bezetting, woningnood, welvaartsgroei: al deze ontwikkelingen hebben hun neerslag gehad en er wordt in de inhoud ruim op ingegaan.