Ze studeren samen in Leien, worden lid van het corps, vrijen met elkaar, lezen NRC/Handelsblad komen elkaar op de tennisclub, de hockeyclub, de Rotary, in nevenbaantjes maar ook in de rechtszaal weer tegen. Met de een als rechter en de ander als advocaat zien ze de afloop van iedere zaak met vertrouwen tegemoet, want er zijn twee soorten advocaten, zij die de wet kennen en zij die de rechter kennen.

Na het IRM rapport uit 1996 en zijn boek “Wij zien u wel in de rechtszaal. Klassenjustitie in Nederland?” rekent ‘zwart schaap’ en luis in de pels van de rechterlijke macht Paul Ruijs voorgoed af met de naïeve gedachte dat klassenjustitie, partijdigheid en belangen verstrengeling alleen in verre landen met palmbomen voorkomt. Alsof Nederlandse toga’s immuun zijn voor verloedering. Nederland heeft niet te weinig commissies en geleerden die af en toe hun zorg uitspreken over het functioneren van de rechtspraak. Het probleem is dat in Nederland nog nooit een rechter wegens disfunktioneren is ontslagen.

De 37-jarige Ilonka Brongers verlaat in 1983 vanwege een verkeerd toegediende anaesthesie voor het leven verminkt het ziekenhuis. Het ziekenhuis weigert tekst en uitleg en dringt Ilonka een rechtszaak op. Dankzij rechters en advocaten weet men 24 jaar te voorkomen dat de schokkende feiten bekend worden. Met hulp van ‘binnenuit’ van het Haagse gerechtshof brengen Ilonka’s eigen advocaten van het gerenommeerde kantoor Pels Rijcken Drooglever Fortuin (landsadvocaat) haar nog het meest in de problemen. De zaak Brongers roept associaties op met de (straf)rechterlijke blunders uit de Schiedammer- en Deventermoordzaak maar is eigenlijk schokkender. Hier was namelijk geen sprake van desintresse, lamlendigheid of tunnelvisie maar negeerden rechters en advocaten opzettelijk en probleemloos de regels om de gewenste uitkomst te krijgen.