Dit boek van schizofrenie-genezing is door een oude schoolvriendin van mij geschreven, waarmee ik nog steeds contact heb. Het is goed leesbaar. Zij heeft zich echt open en toch kwetsbaar opgesteld. Iets wist ik al van haar problematiek, maar nu is het verhaal compleet.
Knap ook hoe zij met de hulp van dierbaren, goede hulpverleners en haar eigen analytische vermogen plus zelfstudie weer op de rails is gekomen. Hoedje af! Zij gebruikt echter voor mijn gevoel af en toe té lange zinnen.

Tijdschrift Deviant – sept. 2009: “Genezen van schizofrenie.”
“Govers woont sinds haar 20ste in Italië en is daar opgenomen en behandeld. Met succes.”; “… als lezer vraag je je af … hoe het haar vergaan zou zijn als ze in de Nederlandse ggz terecht was gekomen.”; “Govers besluit haar levensverhaal – een verhaal van het ontstaan van psychische problemen en conflicten, van gekte en gedwongen opname, van een psychiatrie met een menselijk gezicht en van een psychotherapie op Jungiaanse basis – op schrift te zetten.”;“… ze heeft veel te vertellen. Govers schrijft uitvoerig over haar jeugd, met name over de ambivalente verhouding met haar moeder. Also ze haar hele leven bezig is de blaadjes van een madeliefje te tellen: ‘ze houdt van me; ze houdt niet van me’. Dat ze voortdurend in de buurt van haar moeder blijft, hunkerend naar een liefdevol woord of gebaar, maar steeds weer lastig gevonden en afgewezen wordt. Op haar achttiende gaat ze vanwege conflicten met haar moeder het huis uit…”; “Het verhaal van Govers staat niet op zichzelf: het sluit aan bij verhalen van Dorothea Buck, Arnhild Lauveng en vele anderen. Bemoedigende verhalen die de mythe van ‘een ziekte die niet te genezen is’ overtuigend weerleggen. Ze zouden verplichte kost moeten zijn voor psychiaters in opleiding. Om te voorkomen dat die deze mythe in stand blijven houden.”