Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.X sluit
Uitgebreid zoeken
Boek

Gejatte verhalen

De beste anekdotes uit de muziekindustrie

Gejatte verhalen - Anoniem - ISBN: 9789079947003
Prijs: € 16,50
Levertijd: vandaag voor 23:00 besteld, morgen bij u thuisbezorgd
Bindwijze: Boek, Paperback (07-12-2017)
Genre: Muziek populair
Boekenliefde.nl:
Gejatte verhalen op boekenliefde.nl
Add to cart

Beschrijving

In 2011 verscheen er een jaar lang elke werkdag een Gejat Verhaal op www.gejatteverhalen.nl. Geschreven door een anonieme auteur die in de muziekindustrie rondloopt en elk verhaal dat hij hoort, verder vertelt alsof hij het zelf heeft meegemaakt.

De beste verhalen én gloednieuwe anekdotes zijn samengevoegd tot een verhalenbundel die een geweldig kijkje in de backstagewereld geeft. Verhalen over Black Eyed Peas, Slash, Robert Plant, Fun Lovin’ Criminals, Toto, ontelbaar veel anonieme bands, onhandige stagiaires, dronken promotiemedewerkers en arrogante managers. Voor iedereen die wil weten hoe het er écht aan toegaat achter de schermen.

Details

Titel: Gejatte verhalen
auteur: Anoniem
Mediatype: Boek
Bindwijze: Paperback
Taal: Nederlands
Aantal pagina's: 159
Uitgever: Rock 'n' Roll Highschool Group
Publicatiedatum: 07-12-2017
NUR: Muziek populair
Gewicht: 249 gr
ISBN/ISBN13: 9789079947003
Intern nummer: 40722405

Recensie

Kostelijke anekdotes en tenenkrommende toproddels: waarom de verhalen uit de muziekindustrie het leukst zijn. De smakelijkste anekdotes in het boek Gejatte verhalen lezen dan ook als een sleutelroman. De beste anekdotes komen uit de popmuziek. De mooiste - en lulligste - zijn nu gebundeld in het boek Gejatte verhalen. Aanleiding voor de V-redacteuren om ook wat te verklappen. Anekdotes vanaf de werkplek, doorverteld in de bedrijfskantine of bij de vrijmibo? Meh. Sorry hoor, die zijn niet altijd even boeiend. We willen hier niemand beledigen maar de sappige verhalen uit het bankwezen of de gemeentepolitiek gaan toch net iets te vaak over die ene vraag: wie heeft het met wie gedaan? Nee, dan de verhalen uit de muziekindustrie. Die zijn wel leuk. En als u nu denkt dat wij popjournalisten ons hier schaamteloos op de borst gaan kloppen omdat wij popjournalisten zulk boeiend werk hebben, dan klopt dat. Want lees dat kostelijke boekje Gejatte verhalen, vol tenenkrommende toproddels uit de wondere wereld van de festivalbranche en platenmaatschappijen, de popinterviews en de 'persdagen' met sterren en wannabe-sterren, met rockiconen en over het paard getilde eendagsvliegen. En geef toe dat die behoorlijk smakelijk zijn Blunders en aanvaringen Op de website Gejatteverhalen.nl verschenen vanaf 2011 anonieme anekdotes uit de muziekindustrie. Anekdotes die in het wereldje van perspromotors, toermanagers en popjournalisten steeds maar weer werden doorverteld, totdat niemand meer wist van wie het verhaal precies afkomstig was. En of het eigenlijk wel waar was, of zozeer aangedikt dat de 'kern van waarheid' al lang geleden als een klokhuis in de berm was gesmeten. De anonimiteit maakte de anekdotes zo aardig. De verhalen op Gejatteverhalen.nl, die nu door een ook al anonieme samensteller zijn gevat in een gelijknamige bloemlezing, lezen als een sleutelroman. Ex-stagiairs van platenmaatschappijen en popfestivals herkennen hun eigen, zéér onverantwoordelijke gedrag. En perspromotors en journalisten stijgt nogmaals het schaamrood naar de kaken bij verhalen waarvan het niet anders kan dan dat ze over hen gaan. En intussen proberen de sympathieke collega's de juiste namen bij de reusachtigste blunders en aanvaringen te puzzelen. Leuke binnenkomer Neem nu het verhaal van de promotor die een niet zo tactische journalist selecteerde als een van de gelukkigen voor een interview met de woeste punkdanceband The Prodigy. Of de heren van The Prodigy zelf ook niet vonden dat ze een beetje de Bon Jovi waren van de dance, was de vraag. Leuke binnenkomer. Wat de journalist in kwestie zelf als antwoord had verwacht zal altijd een mysterie blijven, maar de band beende woedend het pand uit en cancelde voor de rest van de dag ook maar even alle andere interviews. Schitterend is ook de anekdote over de securityman achter het podium van de Zwarte Cross, die eigenhandig poogt de voortgang van een concert te verhinderen. Een (anonieme) zanger van een op dat moment spelende band is halverwege zijn set naar de coulissen gerend voor een slok bier, maar als hij blij het podium weer op wil, wordt hij bij de arm gegrepen door de ijverige maar niet zo goed oplettende veiligheidsman. 'Wegwezen jij.' De zanger: 'Maar ik ben de zanger.' De veiligheidsman: 'Je hebt niet het goede polsbandje, dus jij hebt hier niets te zoeken.' Kijkjes-in-de-keuken En dan het verhaal van de zanger van de Fun Lovin' Criminals die na een serie vermoeiende interviews een graai doet uit een bakje met - volgens hem - borrelnootjes. En vervolgens zijn gebit breekt op wat dus afgekloven olijvenpitten blijken te zijn. Pijnlijke zaak. In de roemruchte rockjaren zeventig zag de popjournalistiek er anders uit dan nu. Eminente schrijvers van het kaliber Jip Golsteijn klommen doodleuk aan boord van het tourvliegtuig van de Stones, om een paar weken met die band rond te reizen. De kijkjes-in-de-keuken uit die tijd zijn heroïsch, maar soms toch ook wat saai. Omdat ze precies aan de verwachtingen van het sterrendom voldoen. De anekdotes uit de huidige, vergaand geprofessionaliseerde muziekindustrie zijn zo grappig omdat ze zo lullig zijn. En omdat in de verhalen steeds werelden botsen. Bij bijvoorbeeld een popinterview, dat in deze tijd gemiddeld twintig minuten in beslag mag nemen en waarbij de dames en heren journalisten in een rijtje naast elkaar staan te wachten in een hotellobby, klapt de suffige kantoorwereld van de redacteur tegen het glorieuze sterrenuniversum van de artiest. En dat schuurt, kraakt en knarst en stemt soms uitermate melig. Rock-'n-roll can never die Een interview met de rockband Royal Blood bijvoorbeeld dient te worden afgenomen op het kantoor van de platenmaatschappij in Londen. En dus sta je op een regenachtige woensdagochtend, de slaapstrontjes nog in de ogen, met die hardrockband bij een koffieautomaat, tussen de printers. Jij melk en suiker? Extra sterk? Gaap, nou zullen we dan maar? Het grote en megalomane wordt weer nietig en menselijk bij zo'n bureaucratisch georganiseerde persdag, waarbij iedereen geacht wordt netjes het draaiboek af te werken. Het wordt leuk als het bewonderde onderwerp na acht diepte-interviews (van een kwartier) en 13 plastic bekers koffie ineens niet meer braaf wil meewerken en tóch nog even die ouwe, drugsverslaafde en groupiesverslindende rockgod uit wil hangen, tegen beter weten in. En sierlijk braakt over de vergadertafel met half volgeschreven notitieblokjes. Het is bijna aandoenlijk, dat uitgekotste verlangen naar vervlogen tijden die natuurlijk nooit meer terugkeren. En misschien een klein beetje ontroerend zijn ook de hier bijgeleverde anekdotes van Volkskrant-collega's: over aftakelende rockmonsters die zich kennelijk het liefst pissend interviews laten afnemen, en bejaarde zangeressen die in een opwelling van jeugdigheid nog even naakt met de journalist in een bubbelbad willen duiken. Hey hey, my my, rock-'n-roll can never die.

Winkelvoorraad

Dit product is op dit moment niet op voorraad in een van onze vestigingen.