Vijf jaar geleden raakte de Waterstaat in crisis. Het imago was aangetast door de bouwfraude, er dreigden tekorten, de administratie rammelde, en honderden ambtenaren bleken overbodige of onduidelijke dingen te doen. De politiek begon hardop te denken over ontmanteling van dit ooit zo machtige instituut.

Om deze dreiging te pareren, besloot Rijkswaterstaat tot een chirurgische ingreep in eigen vlees, waar zelfs de politici stil van werden. De oude, feodale structuur werd ontmanteld. Waterstaat kromp fors in, duizenden medewerkers veranderden van baan, honderden leidinggevenden kregen les in modern managementjargon, de ingenieurscultuur moest wijken voor een 'publieksgerichte’ stijl. In Veranderend getij beschrijft onderzoeksjournalist Marcel Metze van binnenuit, met veel gevoel voor detail, voor emoties én voor de grote lijnen, hoe dit moeizame en soms pijnlijke proces verliep. Hij kreeg volledige toegang tot alle interne documenten en verslagen uit de wandelgangen, voerde tientallen interviews, en schreef een even unieke als openhartige inside case study.