Urgentie geboden belicht de wereldwijde homo- en lesbische emancipatiestrijd. Deze wordt bezien in het kader van de viering van het zestigjarig bestaan van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Ondanks die Verklaring uit 1948 worden heden ten dage over de hele wereld seksuele minderheden nog steeds het slachtoffer van mensenrechtenschendingen (juist ook door overheden) die uiteenlopen van subtiele discriminatie tot gevangenschap, marteling, doodstraf en moord. Er zijn nog steeds landen, waarin homo’s en lesbo’s niet worden aangemerkt als mensen, en op wie de mensenrechten derhalve niet van toepassing worden geacht. Homofobie lijkt het laatste geaccepteerde vooroordeel, waar racisme wordt verworpen, antisemitisme wordt veroordeeld en vrouwenhaat zijn legitimiteit heeft verloren. Urgentie is geboden. In zeker tachtig staten in de wereld worden homo’s en vaak ook lesbo’s nog steeds als criminelen beschouwd. Langdurige gevangenschap, en zelfs de doodstraf, zijn juridisch verankerd in de wetgeving van een aantal van deze staten. Urgentie geboden gaat over urgente issues van homo- en lesbo emancipatie, in Nederland, maar vooral ook internationaal. Er is sprake van vooruitgang, zowel op het traject van decriminalisering als op dat van gelijkberechtiging. Realisatie en beleving daarvan in de praktijk is de volgende uitdaging. Hiervoor zijn de Yogyakarta Principles, een kader van internationaal erkende mensenrechten, een belangrijke leidraad. Deze en andere strategieën van homo- en lesbo-organisaties komen ter sprake. Een zichtbare homo- en lesbobeweging ontluikt, ook tegen de klippen op in Afrika en Oost-Europa. Zelfportretten van homo- en lesboactivisten geven kleur aan de persoonlijke urgentie.