Welvaart en techniek bieden mensen volop gelegenheid om al hun vermogens te ontplooien. De kansen om dat te doen zijn echter ongelijk verdeeld over mannen en vrouwen en over de hogere en lagere sociale klassen. Bovendien leren jongens en meisjes veel af wat niet past bij hun rol als man of vrouw, waarmee ze hun vermogen beperken om zich volledig te ontwikkelen.
Voor vrouwen nemen de maatschappelijke kansen snel toe, voor mannen beperkt de opvoeding hun vermogen om zich vooral in emotioneel opzicht voldoende te ontplooien. Daarom hebben mannen met een traditionele opvoeding minder mogelijkheden om te voldoen aan de eisen van de welvaartsmaatschappij. Veel mannen van allochtone afkomst hebben een dubbele handicap; door hun opvoeding en door hun sociale achterstand vormen zij de nieuwe kansarmen van onze samenleving.
Voor alle mannen is de noodzaak groot om zich te bevrijden van de beperkingen die hun traditionele rol ze oplegt. Slagen ze daar niet in, dan zullen het uiteindelijk de vrouwen zijn die de beste kansen hebben.
Emancipatie van mannen is vanuit hun eigenbelang al voldoende te verdedigen, maar het is ook voor het volledig slagen van de vrouwenemancipatie een absolute voorwaarde. Dit boek maakt duidelijk waarom.