Toen ik nog klein was, las mijn oma mij dikwijls voor uit een sprookjesboek. ‘Ik wil later ook verhalen schrijven,’ zei ik tegen mijn oma. En dat ben ik ook gaan doen toen ik zelf oma werd. Via deze verhalen wil ik mijn kleinkind vertellen over de jeugd van een Indisch kind in Indonesië, gezien door de ogen van het krielhaantje Katek.
Emmy Verhoeff heeft de treffende illustraties gemaakt. Geen wonder, want het blijkt dat zij ook een hond, een perkutut en een krielhaantje heeft gehad die zij Kiteh noemde. Zij vroeg: ‘Hoe zag de tuin van je oma en opa eruit? Wat groeide er? Hoe zag het platje eruit?’ Ik vertelde en Emmy tekende. De tuin lijkt daarom écht op de tuin van mijn opa en oma.
De beo heeft echt bestaan. En de hond Wage ook. En de kinderen uit het grote huis? Daar hebben twee en ik model voor gestaan. Wanneer mijn kleinkind dit boekje later bekijkt en zelf kan lezen, zal hij weten waar zijn eigen oma als kind zo graag en zo veel heeft gespeeld. Wat er allemaal te zien was, de huisdieren die er waren, de spelletjes die ze speelde…
O ja, en Katek? Katek lijkt sprekend op mijn kleinkind. Die is namelijk blond, heeft blauwe ogen en een kuifje op het voorhoofd.